Düşünmeden Edemedim

İşine geldiği gibi yaşayan insanların davranışları çekiyor dikkatimi bugünlerde. Gözünüzün içine baka baka, keyiflerince... Düşünmeden edemedim, ağızlarından çıkanlar, beyinlerinden mi geçip geliyor? Yoksa düşünme şekilleri de  zaten kendilerine mi endeksli sadece? Oysa biraz soluklansalar konuşmadan önce, çelişkilerinin farkında olacaklarına dair umudumu hala koruyorum. Öyle ya, insanlığa dair de umudumu kaybedersem, ne için çabalayacağım şu dünyada...

Biraz üzerinde düşününce bunun gerçekten kendini geliştirmekle ilgisi olduğunu görüyorum. Yaşarken, kendini merkeze koymaktan uzaklaşmadıkça nasıl başarılı olur ki insan? Yaratılış ve türeyiş amacımız da bu değil midir? Bir arada olmanın temelinde adalet olduğunu keşfetmek için nefes almıyor muyuz? Her gün aynı olay döngüsünden geçmekten insan nasıl bıkmaz? Bir de şu açıdan baksam nasıl görünüyor acaba diye merak etmeden nasıl durabilir... Empati, bu kadar zor bir yetenek midir?

Y.K.