Bir kış güncesi...

Kimi zaman siz de ikilemde kaldığınızı düşünmez misiniz? iyi ve kötü taraflarınızın seslendiklerinin tam ortasında. Bir yanınız olumlu düşünceleri seçip, olumsuzları susturmak isterken diğeri... Kimi "kalp ile mantık" arasında kalmak diyor buna kimi" melek ile şeytan" arasında. Bana göreyse iki taraf yok aslında. Tek taraf var ve bakış açısına göre seçilecek yorumun yine bize kalması durumudur tam da olan. Artık etkileri her ne ise, zaman gelir çok verici olur, zaman gelir çok bencil oluruz. Mutlak bir kişilik imkansız geliyor bana. Yerine göre hoşgörü gösterdiğimiz ufak tefek şeylere öyle zaman geliyor ki tahammül edemiyoruz.
İnsan, ikili ilişkiler yumağının ortasında yaşayan bir canlı ve, sürekli "önce o yapsın" diyerek bir yere ulaşılamadığı da açık. Sürekli olarak "önce ben yapayım" demek de yıpratıcı.. O zaman ne yapmalı?

Seni siyah bakış açısını seçerek kırdığım zamanları hatırlıyorum adam. öyle geniş bir hoşgörün var ki, hemen anlayıp üzerime gelmediğin zamanları da o gözlüğü çıkarınca görüveriyorum. İyi ki varsın deyişlerimiz hiç boşuna değil. Sen varsan, tenime sıkışıp kalmış ruhum huzurla özgürlüğüne kavuşuyor. Tüm huysuzluklarım, huzursuzluklarım üzerinde bile durmaya değmeyecek minik noktalar haline geliyor. Varlığınla, bana bu imkanı verdiğin için teşekkür ederim. Aslında biliyorum, "bir" olmaktan uzaklaştıkça, ayırdıkça fikirleri, başka yerlerden bakmaya çalıştıkça herkes kusur bulur. Ama şimdi penceremden gördüğüm, yağan bu dolu dolu karın altında, ayrıyken değil, sımsıkı sarılınca ısınır insan... Kendi burnunun dikine gidince değil, elinden tutup "hadi beraber" dediğinde bir yere ulaşabilir. Seninle ulaşacağımız yeri değil, yolculuğun güzelliğini düşünmenin tarifsiz sıcaklığı içindeyim. Hani tüm satırlarımızın ulaştığı tek yer var ya? İşte oradayım"İYİ Kİ VARSIN"..